غزل شمارهٔ 772
Toggle stanza 1جانا دهنی چو پسته داری
11
جانا دهنی چو پسته داری
در پسته گهر دو رسته داری
22
صد شور به پسته در فتاده است
زان قند که مغز پسته داری
33
قندیم فرست و مرهمی ساز
زین بیش مرا چه خسته داری
44
در هر سر موی زلف شستت
صد فتنهٔ نانشسته داری
55
گفتی به درست عهد کردم
صد عهد چنین شکسته داری
66
در تاز و جهان بگیر کز حسن
صد ابلق تنگ بسته داری
77
یک گل ندهی ز رخ به عطار
وانگاه هزار دسته داری
Sources
Persian text source: Ganjoor