غزل شمارهٔ 284
Toggle stanza 1دلا دیدی که جانانم نیامد
11
دلا دیدی که جانانم نیامد
به درد آمد به درمانم نیامد
22
به دندان میگزم لب را که هرگز
لب لعلش به دندانم نیامد
33
ندیدیم هیچ روزی تیر مژگانش
که جوی خون به مژگانم نیامد
44
ندیدیم هیچ وقتی لعل خندانش
که خود از چشم گریانم نیامد
55
چه تابی بود در زلف چو شستش
که آن صد بار در جانم نیامد
66
بسی دستان بکردم لیک در دست
سر زلفش به دستانم نیامد
77
سر زلفش بسی دارد ره دور
ولی یک ره به پایانم نیامد
88
چگونه آن همه ره پیش گیرم
که آن ره جز پریشانم نیامد
99
بسی هندوست زلف کافرش را
یکی زانها مسلمانم نیامد
1010
به آسانی ز زلفش سر نپیچم
که با عطار آسانم نیامد