غزل شمارهٔ 355
Toggle stanza 1یک ذره نور رویت گر ز آسمان برآید
11
یک ذره نور رویت گر ز آسمان برآید
افلاک درهم افتد خورشید بر سرآید
22
آخر چه طاقت آرد اندر دو کون هرگز
تا با فروغ رویت اندر برابر آید
33
یارب چه آفتابی کانجا که پرتو توست
هم وهم تیره گردد هم فهم ابتر آید
44
جای چه وهم و فهم است کاندر حوالی تو
نه روح لایق افتد نه عقل در خور آید
55
هر کو ز ناتمامی از تو وصال جوید
در عشق تو بسوزد از جان و دل برآید
66
ور از عنایت تو جان را رسد نسیمی
اقبال جاودانی جان را ز در درآید
77
هرگه که شرح رویت عطار پیش گیرد
کام و لبش ز معنی پر در و گوهر آید
Zameen
Poems with the Same Metre and Rhyme
چون بینم اینکه رویت در چشم دیگر آید
کز دیده های خود هم چشم مرا در آید
Amir Khusrau DehlaviDivan-e AshʿarGhazaliyatغزل شمارهٔ 822
از بس که چشم دارم کان مه ز در درآید
از جا جهم چو ناگه آواز در برآید
JamiDivan-e AshʿarGhazaliyatغزل شمارهٔ 316
گفتم غمِ تو دارم گفتا غمَت سرآید
گفتم که ماهِ من شو گفتا اگر برآید
HafezGhazaliyatغزل شمارهٔ 231