غزل شمارهٔ 17
Poet: Allama Iqbal
Metre: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)
Rhyme: ارهمیگذرد
Poetic form: Ghazal, Qasida, or Qit‘a
Toggle stanza 1نظر به راهنشینان سواره میگذرد
نظر به راهنشینان سواره میگذرد
مرا بگیر که کارم ز چاره میگذرد
With a glance at us who sit by the way He goes riding by: Conceive, if Thou canst, my soul’s dismay sore distraught am I.
به دیگران چه سخن گسترم ز جلوهٔ دوست
به یک نگاه مثال شراره میگذرد
What have I to tell of the lovely fair unto anyone? With a gaze as swift as a spark in the air He is past and gone.
رهی به منزل آن ماه سخت دشوار است
چنانکه عشق به دوش ستاره میگذرد
To the friend’s abode it is hard to tread and the road is far; but love rides high, and is quickly sped on the back of a star.
ز پردهبندی گردون چه جای نومیدیست
که ناوک نظر ما ز خاره میگذرد
What cause to despair, though the circling sky be wrapped in a veil? It will pierce a rock, the audacious eye, and it cannot fail.
یمی است شبنم ما کهکشان کنارهٔ اوست
به یک شکستن موج از کناره میگذرد
Our sprinkled dew is an ocean wide, and the sky its shore; let a lone wave break, and its swelling tide shall yet higher soar.
به خلوتش چو رسیدی نظر به او مگشا
که آن دمی است که کار از نظاره میگذرد
When Thou shalt stand with Him face to face, do not lift thine eyes; for sight is vain in that holy place, and the vision dies.
من از فراق چه نالم که از هجوم سرشک
ز راه دیده دلم پارهپاره میگذرد
How should I weep, though sorrow sears? For my broken heart is borne on the flood of my bitter tears, and wi1l soon depart.
Sources
Persian text source: Ganjoor