غزل شمارهٔ 52
Poet: Allama Iqbal
Metre: مفتعلن مفاعلن مفتعلن مفاعلن (رجز مثمن مطوی مخبون)
Toggle stanza 1چند بروی خودکشی پردهٔ صبح و شام را
چند بروی خودکشی پردهٔ صبح و شام را
چهره گشا تمام کن جلوهٔ ناتمام را
How long the veil of eve and dawn about Thy beauty shall be drawn? Thy cheek display: make whole to me this incomplete epiphany.
سوز و گداز حالتی است باده ز من طلب کنی
پیش تو گر بیان کنم مستی این مقام را
O glad consuming! Rapture fine! Thyself wouldst beg of me for wine if unto thee I did relate the intoxication of my state.
من بسرود زندگی آتش او فزوده ام
تو نم شبنمی بده لالهٔ تشنه کام را
I added to the song of life the counterpoint of fiery strife; scatter the dew that quenches drowth into the tulip’s thirsty mouth.
عقل ورق ورق بگشت عشق به نکته ئی رسید
طایر زیرکی برد دانهٔ زیر دام را
Mind searched the volume thro’ and thro’ Love found at once the subtle clue; the clever bird will ever gain beneath the snare the hidden grain.
نغمه کجا و من کجا ساز سخن بهانه ایست
سوی قطار می کشم ناقهٔ بی زمام را
Where is the song, and he that sung? Words are a lyre pretence has strung; I draw towards the camel-train the erring beast without a rein.
وقت برهنه گفتن است من به کنایه گفته ام
خود تو بگو کجا برم هم نفسان خام را
In riddles yet I spake, forsooth; now is the time for naked truth; do Thou declare, where I shall lead my fellow-travelers in their need.
Zameen
Poems with the Same Metre and Rhyme
Sources
Persian text source: Ganjoor