غزل شمارهٔ 14
Poet: Allama Iqbal
Metre: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)
Toggle stanza 1برون کشید ز پیچاک هست و بود مرا
برون کشید ز پیچاک هست و بود مرا
چه عقده ها که مقام رضا گشود مرا
From life and being’s twisted skein let me be free; in resignation is to gain true liberty.
تپید عشق و درین کشت نا بسامانی
هزار دانه فرو کرد تا درود مرا
Love quivered, and within this field of barren spring sprinkled a thousand seeds, to yield my harvesting.
ندانم اینکه نگاهش چه دید در خاکم
نفس نفس به عیار زمانه سود مرا
Indeed I know not what His glance viewed in my clay upon the stone of time and chance me to assay.
جهانی از خس و خاشاک در میان انداخت
شرارهٔ دلکی داد و آزمود مرا
With stubble and with straw He came a world to found, then gave to me a heart of flame to prove me sound.
پیاله گیرز دستم که رفت کار از دست
کرشمه بازی ساقی ز من ربود مرا
O take the goblet from my hand, for hope is past; the saki played at glances, and my heart was lost.
Zameen
Poems with the Same Metre and Rhyme
Sources
Persian text source: Ganjoor