غزل شمارهٔ 22
Poet: Allama Iqbal
Metre: مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن مفاعیلن (هزج مثمن سالم)
Toggle stanza 1درین محفل که کار او گذشت از باده و ساقی
درین محفل که کار او گذشت از باده و ساقی
ندیمی کو که در جامش فرو ریزم می باقی
The night grows late, the route is up, no need for saki now or cup; pass me Thy goblet, friend of mine, I’ll pour thee the remaining wine.
کسی کو زهر شیرین میخورد از جام زرینی
می تلخ از سفال من کجا گیرد به تریاقی
Kassey Whoever from the golden bowl quaffs the sweet poison of the soul, in my clay jar the bitter juice is the sole antidote of use.
شرار از خاک من خیزد کجا ریزم کرا سوزم
غلط کردی که در جانم فکندی سوز مشتاقی
Lo, from my dust the sparks unspire: whose spirit shall I set afire? ‘Twas wrong, to kindle in my breast this furnace of desire’s unrest!
مکدر کرد مغرب چشمه های علم و عرفان را
جهان را تیره تر سازد چه مشائی چه اشراقی
Alas, the Western mind hath soiled the springs of knowledge undefiled; stoic alike and Platonist have shrouded all the world in mist.
دل گیتی انا المسموم انا المسموم فریادش
خرد نالان که ما عندی بتریاق و لا راقی
‘Ah! I am poisoned’ – hark, the cry of the world’s heart ascendeth high; reason replies lamentingly, ‘I know no charm, no remedy.’
چه ملائی چه درویشی چه سلطانی چه دربانی
فروغ کار می جوید به سالوسی و زراقی
Let it be priest, or beggar poor, king, or the slave that keeps his door, all seek success of merchandise amid hypocrisy and lies.
ببازاری که چشم صیرفی شور است و کم نور است
نگینم خوار تر گردد چو افزاید به براقی
The money-changers in the mart are blind of head, and black of heart; the brighter gleams my glowing gem, the meaner is its worth to them.
Zameen
Poems with the Same Metre and Rhyme
Sources
Persian text source: Ganjoor