غزل شمارهٔ 6
Poet: Allama Iqbal
Metre: فعلات فاعلاتن فعلات فاعلاتن (رمل مثمن مشکول)
Rhyme: ازم
Poetic form: Ghazal, Qasida, or Qit‘a
Toggle stanza 1من اگرچه تیره خاکم دلکیست برگ و سازم
من اگرچه تیره خاکم دلکیست برگ و سازم
به نظارهٔ جمالی چو ستاره دیده بازم
Though dust, and dark as dust, am I, I have a little heart, whereby with vision open as a star I gaze on beauty from afar.
بهوای زخمهٔ تو همه نالهٔ خموشم
تو باین گمان که شاید ز نوا فتاده سازم
Praying Thy fingers may caress, unuttered is my heart’s distress; and Thou supposest that maybe my lyre has lost its minstrelsy.
به ضمیرم آنچنان کن که ز شعلهٔ نوائی
دلِ خاکیان فروزم دلِ نوریان گدازم
Do Thou so quicken my desire that, with a melody of fire, I may the earthy heart make bright, and wholly melt the heart of light.
تب و تاب فطرت ما ز نیازمندی ما
تو خدای بی نیازی نرسی بسوز و سازم
The burning fever of my breed is symptom of my so great need; thou, who art God, and lackest naught, know’st not the anguish in me wrought.
به کسی عیان نکردم ز کسی نهان نکردم
غزل آنچنان سرودم که برون فتاد رازم
I never sought to make this plain or keep it hid from any man; my secret has itself displayed, and so my melody was made.
Sources
Persian text source: Ganjoor