غزل شمارهٔ 54
Poet: Allama Iqbal
Metre: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)
Toggle stanza 1دو دسته تیغم و گردون برهنه ساخت مرا
دو دسته تیغم و گردون برهنه ساخت مرا
فسان کشیده بروی زمانه آخت مرا
A double-handled sword am I laid naked by the circling sky; fortune hath sharpened me in Space, and whetted me upon Time’s face.
من آن جهان خیالم که فطرت ازلی
جهان بلبل و گل را شکست و ساخت مرا
I am the world of fantasy; the genius of eternity the world of nightingale and rose hath shattered, fashioning me for those.
می جوان که به پیمانه تو می ریزم
ز راوقی است که جام و سبو گداخت مرا
The youthful wine to cheer the soul that I am pouring in the bowl is from the vat, whereby my jar and glass decanter molten are.
نفس به سینه گدازم که طایر حرمم
توان ز گرمی آواز من شناخت مرا
The breath is burning in my breast; the sanctuary is my nest, and men may recognize my throat by the great ardour of my note.
شکست کشتی ادراک مرشدان کهن
خوشا کسی که به دریا سفینه ساخت مرا
Wrecked is the barque the ancient guide built out of sense, therein to ride; blest is the one who fashioned me to be his vessel on the sea.
Zameen
Poems with the Same Metre and Rhyme
Sources
Persian text source: Ganjoor