غزل شمارهٔ 38
Poet: Allama Iqbal
Metre: مفعول مفاعیلن مفعول مفاعیلن (هزج مثمن اخرب)
Rhyme: اهینیست
Poetic form: Ghazal, Qasida, or Qit‘a
Toggle stanza 1علمی که تو آموزی مشتاق نگاهی نیست
علمی که تو آموزی مشتاق نگاهی نیست
واماندهٔ راهی هست آوارهٔ راهی نیست
The fine science thou dost learn after vision does not yearn; ‘tis no wanderer far astray, but a straggler on the way.
آدم که ضمیر او نقش دو جهان ریزد
با لذت آهی هست بی لذت آهی نیست
He, whose all-embracing brain a new universe doth plan burneth still with passion’s fire, never lacketh high desire.
هر چند که عشق او آوارهٔ راهی کرد
داغی که جگر سوزد در سینهٔ ماهی نیست
Though Love made the moon to err on the road a wayfarer, never blazeth in its breast the vast furnace of unrest.
من چشم نه بردارم از روی نگارینش
آن مست تغافل را توفیق نگاهی نیست
So His beauty doth entrance, I can never lift my glance from His Face, who heedlessly doth not a glance spare for me.
اقبال قبا پوشد در کار جهان کوشد
دریاب که درویشی با دلق و کلاهی نیست
See, Iqbal in manly clothes to his worldly labour goes; proving that his dervishood ne’er depends on gown and hood.
Sources
Persian text source: Ganjoor

