Ghazal No. 7
غزل شمارهٔ 7
Poet: Allama Iqbal
Metre: فعلات فاعلاتن فعلات فاعلاتن (رمل مثمن مشکول)
Toggle stanza 1به ملازمان سلطان خبری دهم ز رازی
به ملازمان سلطان خبری دهم ز رازی
که جهان توان گرفتن بنوای دلگدازی
Let me tell a secret to the servants of the king: You can make the whole world yours with a moving song.
به متاع خود چه نازی که بشهر دردمندان
دل غزنوی نیرزد به تبسم ایازی
Why pride yourself on your riches? In the city of the lovesick Mahmud’s broken heart is not worth Ayaz’s smile.
همه ناز بی نیازی همه ساز بینوائی
دل شاه لرزه گیرد ز گدای بی نیازی
His pride of independence, his the wealth of poverty. One who, though poor, is no beggar makes a king’s heart quake in fear.
ز مقام من چه پرسی به طلسم دل اسیرم
نه نشیب من نشیبی نه فراز من فرازی
You ask me where I reside: In the heart’s enchanted world, where depressions are not so low and where heights are not so high.
ره عاقلی رها کن که به او توان رسیدن
به دل نیازمندی به نگاه پاکبازی
Leave alone the path of reason. There are other ways to Him: Humbleness of heart, chastity of eye.
به ره تو ناتمامم ز تغافل تو خامم
من و جان نیم سوزی تو و چشم نیم بازی
Still imperfect on Your path, immature through Your neglect, I have a soul half on fire, You have an eye but half open.
ره دیر تختهٔ گل ز جبین سجده ریزم
که نیاز من نگنجد به دو رکعت نمازی
My prostrations have strewn roses on the idol-temple’s path. Too great is my heart’s devotion for mere two-prostration praying.
ز ستیز آشنایان چه نیاز و ناز خیزد
دلکی بهانه سوزی نگهی بهانه سازی
What pride, what humility are there in a lovers’ quarrel! Eyes pretending nonchalance, and heart ignoring the pretence.
Zameen
Poems with the Same Metre and Rhyme
Sources
Persian text source: Ganjoor