Divan-e Ashʿar by Saib, in the Ghazal form

غزل شمارهٔ 6683چند ازان آرام بخش جان جدا باشد کسی؟

10 couplets

غزل شمارهٔ 6684چند در ایام گل عزلت گزین باشد کسی؟

9 couplets

غزل شمارهٔ 6685بر زبان و دل چو کج باشد نبخشاید کسی

10 couplets

غزل شمارهٔ 6686بیش ازین آتش مزن در عالم ای جان کسی

11 couplets

غزل شمارهٔ 6687گرچه در سیر بهشتم از گل روی کسی

11 couplets

غزل شمارهٔ 6688مستی و خمیازه بر خون دل ما می کشی

8 couplets

غزل شمارهٔ 6689سنگ را در جذبه از دست فلاخن می کشی

9 couplets

غزل شمارهٔ 6690دانه ما در ضمیر خاک بودی کاشکی

11 couplets

غزل شمارهٔ 6691خاک ما در گوشه میخانه بودی کاشکی

7 couplets

غزل شمارهٔ 6692تابش برق و حیات مختصر باشد یکی

10 couplets

غزل شمارهٔ 6693بندگی کردن پسندیده است با آزادگی

10 couplets

غزل شمارهٔ 6694نیست نقشی دلپذیر عشق غیر از سادگی

7 couplets

غزل شمارهٔ 6695شهره می سازد سخن را در جهان استادگی

12 couplets

غزل شمارهٔ 6696سرفرازی را نباشد جنگ با افتادگی

12 couplets

غزل شمارهٔ 6697بی نیازست از دلیل و رهنما افتادگی

18 couplets

غزل شمارهٔ 6698نیست اکسیری به عالم بهتر از افتادگی

8 couplets

غزل شمارهٔ 6699نیست جز داغ عزیزان حاصل پایندگی

11 couplets

غزل شمارهٔ 6700جلوه برقی است نور آفتاب زندگی

14 couplets

غزل شمارهٔ 6701من گرفتم برنیارد موج شمشیر از نیام

11 couplets

غزل شمارهٔ 6702چشم خونبارست ابر نوبهار زندگی

Audio

25 couplets

غزل شمارهٔ 6703گریه تلخ است صهبای ایاغ زندگی

18 couplets

غزل شمارهٔ 6704بر سر آب است بنیاد جهان زندگی

11 couplets

غزل شمارهٔ 6705کی کند غافل دل آگاه را خوابیدگی؟

9 couplets

غزل شمارهٔ 6706چاره از من می کند پرهیز از بیچارگی

9 couplets

غزل شمارهٔ 6707خط حجاب آن رخ گلرنگ شد یکبارگی

12 couplets

غزل شمارهٔ 6708عقل و هوش و دین نگردد جمع با دیوانگی

21 couplets

غزل شمارهٔ 6709سر فرو نارد به گردون اختر دیوانگی

12 couplets

غزل شمارهٔ 6710گرچه خالی کردم از خون صد ایاغ از تشنگی

6 couplets

غزل شمارهٔ 6711شب که مغزم را به جوش آورد شور بلبلی

8 couplets

غزل شمارهٔ 6712قطره ای از قلزم توحید باشد هر دلی

13 couplets

غزل شمارهٔ 6713ابر مظلم تیره گرداند جهان را در دمی

11 couplets

غزل شمارهٔ 6714تا نسوزد، عود در مجمر ندارد آدمی

17 couplets

غزل شمارهٔ 6715گر به کار خویشتن چون شمع بینا بودمی

11 couplets

غزل شمارهٔ 6716کاش من از روز اول بوالهوس گردیدمی

12 couplets

غزل شمارهٔ 6717گر سر دنیا نداری تاجدار عالمی

12 couplets

غزل شمارهٔ 6718جامه زرین نگردد جمع با سیمین تنی

13 couplets

غزل شمارهٔ 6719برد شبنم را برون از باغ، چشم روشنی

9 couplets

غزل شمارهٔ 6720ای ز رویت برق عالمسوز در هر خرمنی

13 couplets

غزل شمارهٔ 6721گریه ها در چشم تر دارم تماشاکردنی

Audio

13 couplets

غزل شمارهٔ 6722حیرتی از چشم مست یار دارم دیدنی

12 couplets

غزل شمارهٔ 6723بی تامّل صرفِ نقدِ وقت ، در دنیا کنی

11 couplets

غزل شمارهٔ 6724چند اسباب اقامت جمع در عالم کنی؟

15 couplets

غزل شمارهٔ 6725تا به کی دل را سیاه از نعمت الوان کنی؟

9 couplets

غزل شمارهٔ 6726ای که فکر چاره بیماری دل می‌کنی

10 couplets

غزل شمارهٔ 6727در عمارت زندگانی چند باطل می‌کنی؟

13 couplets

غزل شمارهٔ 6728من به حال مرگ و تو درمان دشمن می کنی

6 couplets

غزل شمارهٔ 6729پشت پا زن بر دو عالم تا فلک پیما شوی

6 couplets

غزل شمارهٔ 6730صبر کن بر آب تلخ و شور تا گوهر شوی

9 couplets

غزل شمارهٔ 6731ترک عجب و کبر کن تا قبله عالم شوی

9 couplets

غزل شمارهٔ 6732سرمپیچ از داغ تا سرحلقه مردان شوی

12 couplets

Divan-e Ashʿar by Saib, in the Ghazal form

Poems

غزل شمارهٔ 6683–چند ازان آرام بخش جان جدا باشد کسی؟

غزل شمارهٔ 6684–چند در ایام گل عزلت گزین باشد کسی؟

غزل شمارهٔ 6685–بر زبان و دل چو کج باشد نبخشاید کسی

غزل شمارهٔ 6686–بیش ازین آتش مزن در عالم ای جان کسی

غزل شمارهٔ 6687–گرچه در سیر بهشتم از گل روی کسی

غزل شمارهٔ 6688–مستی و خمیازه بر خون دل ما می کشی

غزل شمارهٔ 6689–سنگ را در جذبه از دست فلاخن می کشی

غزل شمارهٔ 6690–دانه ما در ضمیر خاک بودی کاشکی

غزل شمارهٔ 6691–خاک ما در گوشه میخانه بودی کاشکی

غزل شمارهٔ 6692–تابش برق و حیات مختصر باشد یکی

غزل شمارهٔ 6693–بندگی کردن پسندیده است با آزادگی

غزل شمارهٔ 6694–نیست نقشی دلپذیر عشق غیر از سادگی

غزل شمارهٔ 6695–شهره می سازد سخن را در جهان استادگی

غزل شمارهٔ 6696–سرفرازی را نباشد جنگ با افتادگی

غزل شمارهٔ 6697–بی نیازست از دلیل و رهنما افتادگی

غزل شمارهٔ 6698–نیست اکسیری به عالم بهتر از افتادگی

غزل شمارهٔ 6699–نیست جز داغ عزیزان حاصل پایندگی

غزل شمارهٔ 6700–جلوه برقی است نور آفتاب زندگی

غزل شمارهٔ 6701–من گرفتم برنیارد موج شمشیر از نیام

غزل شمارهٔ 6702–چشم خونبارست ابر نوبهار زندگی

غزل شمارهٔ 6703–گریه تلخ است صهبای ایاغ زندگی

غزل شمارهٔ 6704–بر سر آب است بنیاد جهان زندگی

غزل شمارهٔ 6705–کی کند غافل دل آگاه را خوابیدگی؟

غزل شمارهٔ 6706–چاره از من می کند پرهیز از بیچارگی

غزل شمارهٔ 6707–خط حجاب آن رخ گلرنگ شد یکبارگی

غزل شمارهٔ 6708–عقل و هوش و دین نگردد جمع با دیوانگی

غزل شمارهٔ 6709–سر فرو نارد به گردون اختر دیوانگی

غزل شمارهٔ 6710–گرچه خالی کردم از خون صد ایاغ از تشنگی

غزل شمارهٔ 6711–شب که مغزم را به جوش آورد شور بلبلی

غزل شمارهٔ 6712–قطره ای از قلزم توحید باشد هر دلی

غزل شمارهٔ 6713–ابر مظلم تیره گرداند جهان را در دمی

غزل شمارهٔ 6714–تا نسوزد، عود در مجمر ندارد آدمی

غزل شمارهٔ 6715–گر به کار خویشتن چون شمع بینا بودمی

غزل شمارهٔ 6716–کاش من از روز اول بوالهوس گردیدمی

غزل شمارهٔ 6717–گر سر دنیا نداری تاجدار عالمی

غزل شمارهٔ 6718–جامه زرین نگردد جمع با سیمین تنی

غزل شمارهٔ 6719–برد شبنم را برون از باغ، چشم روشنی

غزل شمارهٔ 6720–ای ز رویت برق عالمسوز در هر خرمنی

غزل شمارهٔ 6721–گریه ها در چشم تر دارم تماشاکردنی

غزل شمارهٔ 6722–حیرتی از چشم مست یار دارم دیدنی

غزل شمارهٔ 6723–بی تامّل صرفِ نقدِ وقت ، در دنیا کنی

غزل شمارهٔ 6724–چند اسباب اقامت جمع در عالم کنی؟

غزل شمارهٔ 6725–تا به کی دل را سیاه از نعمت الوان کنی؟

غزل شمارهٔ 6726–ای که فکر چاره بیماری دل می‌کنی

غزل شمارهٔ 6727–در عمارت زندگانی چند باطل می‌کنی؟

غزل شمارهٔ 6728–من به حال مرگ و تو درمان دشمن می کنی

غزل شمارهٔ 6729–پشت پا زن بر دو عالم تا فلک پیما شوی

غزل شمارهٔ 6730–صبر کن بر آب تلخ و شور تا گوهر شوی

غزل شمارهٔ 6731–ترک عجب و کبر کن تا قبله عالم شوی

غزل شمارهٔ 6732–سرمپیچ از داغ تا سرحلقه مردان شوی

غزل شمارهٔ 6683چند ازان آرام بخش جان جدا باشد کسی؟

غزل شمارهٔ 6684چند در ایام گل عزلت گزین باشد کسی؟

غزل شمارهٔ 6685بر زبان و دل چو کج باشد نبخشاید کسی

غزل شمارهٔ 6686بیش ازین آتش مزن در عالم ای جان کسی

غزل شمارهٔ 6687گرچه در سیر بهشتم از گل روی کسی

غزل شمارهٔ 6688مستی و خمیازه بر خون دل ما می کشی

غزل شمارهٔ 6689سنگ را در جذبه از دست فلاخن می کشی

غزل شمارهٔ 6690دانه ما در ضمیر خاک بودی کاشکی

غزل شمارهٔ 6691خاک ما در گوشه میخانه بودی کاشکی

غزل شمارهٔ 6692تابش برق و حیات مختصر باشد یکی

غزل شمارهٔ 6693بندگی کردن پسندیده است با آزادگی

غزل شمارهٔ 6694نیست نقشی دلپذیر عشق غیر از سادگی

غزل شمارهٔ 6695شهره می سازد سخن را در جهان استادگی

غزل شمارهٔ 6696سرفرازی را نباشد جنگ با افتادگی

غزل شمارهٔ 6697بی نیازست از دلیل و رهنما افتادگی

غزل شمارهٔ 6698نیست اکسیری به عالم بهتر از افتادگی

غزل شمارهٔ 6699نیست جز داغ عزیزان حاصل پایندگی

غزل شمارهٔ 6700جلوه برقی است نور آفتاب زندگی

غزل شمارهٔ 6701من گرفتم برنیارد موج شمشیر از نیام

غزل شمارهٔ 6702چشم خونبارست ابر نوبهار زندگی

غزل شمارهٔ 6703گریه تلخ است صهبای ایاغ زندگی

غزل شمارهٔ 6704بر سر آب است بنیاد جهان زندگی

غزل شمارهٔ 6705کی کند غافل دل آگاه را خوابیدگی؟

غزل شمارهٔ 6706چاره از من می کند پرهیز از بیچارگی

غزل شمارهٔ 6707خط حجاب آن رخ گلرنگ شد یکبارگی

غزل شمارهٔ 6708عقل و هوش و دین نگردد جمع با دیوانگی

غزل شمارهٔ 6709سر فرو نارد به گردون اختر دیوانگی

غزل شمارهٔ 6710گرچه خالی کردم از خون صد ایاغ از تشنگی

غزل شمارهٔ 6711شب که مغزم را به جوش آورد شور بلبلی

غزل شمارهٔ 6712قطره ای از قلزم توحید باشد هر دلی

غزل شمارهٔ 6713ابر مظلم تیره گرداند جهان را در دمی

غزل شمارهٔ 6714تا نسوزد، عود در مجمر ندارد آدمی

غزل شمارهٔ 6715گر به کار خویشتن چون شمع بینا بودمی

غزل شمارهٔ 6716کاش من از روز اول بوالهوس گردیدمی

غزل شمارهٔ 6717گر سر دنیا نداری تاجدار عالمی

غزل شمارهٔ 6718جامه زرین نگردد جمع با سیمین تنی

غزل شمارهٔ 6719برد شبنم را برون از باغ، چشم روشنی

غزل شمارهٔ 6720ای ز رویت برق عالمسوز در هر خرمنی

غزل شمارهٔ 6721گریه ها در چشم تر دارم تماشاکردنی

غزل شمارهٔ 6722حیرتی از چشم مست یار دارم دیدنی

غزل شمارهٔ 6723بی تامّل صرفِ نقدِ وقت ، در دنیا کنی

غزل شمارهٔ 6724چند اسباب اقامت جمع در عالم کنی؟

غزل شمارهٔ 6725تا به کی دل را سیاه از نعمت الوان کنی؟

غزل شمارهٔ 6726ای که فکر چاره بیماری دل می‌کنی

غزل شمارهٔ 6727در عمارت زندگانی چند باطل می‌کنی؟

غزل شمارهٔ 6728من به حال مرگ و تو درمان دشمن می کنی

غزل شمارهٔ 6729پشت پا زن بر دو عالم تا فلک پیما شوی

غزل شمارهٔ 6730صبر کن بر آب تلخ و شور تا گوهر شوی

غزل شمارهٔ 6731ترک عجب و کبر کن تا قبله عالم شوی

غزل شمارهٔ 6732سرمپیچ از داغ تا سرحلقه مردان شوی