آڈیوز

صداکار عندلیب کی آڈیوز میں صائب کی کتاب دیوان اشعار

یہ صفحہ صرف صداکار عندلیب کی دستیاب آڈیوز دکھاتا ہے۔

853نظمیں853آڈیوز

نظمیں

غزل شمارهٔ 314کدامین برق جولان گوشه ابرو نمود اینجا؟

غزل شمارهٔ 315چه گردیدی گره، تخمی پی فردا بکار اینجا

غزل شمارهٔ 316گهر نشمرده می ریزند بر کوته زبان اینجا

غزل شمارهٔ 317منال از نقش کم گر شد قمارت بدنشین اینجا

غزل شمارهٔ 318فقیری پیشه کن، از اغنیا حاجت مخواه اینجا

غزل شمارهٔ 319دگر با نوخطی دارد دل من در میان سودا

غزل شمارهٔ 320ز سختی های دوران دیده بینا شود پیدا

غزل شمارهٔ 321مرا آن روز راه حرف با دلبر شود پیدا

غزل شمارهٔ 322که را می گشت در دل کز زمین انسان شود پیدا؟

غزل شمارهٔ 323ز زلف آه آخر روی جانان می شود پیدا

غزل شمارهٔ 324در آن زلف سیه دل‌های خونین می‌شود پیدا

غزل شمارهٔ 325هَزاران همچو بلبل هر بهاری می‌شود پیدا

غزل شمارهٔ 326اگر در دل ز سوز عشق داغی می شود پیدا

غزل شمارهٔ 327عتاب و لطف می گردد ز ابروی بتان پیدا

غزل شمارهٔ 328به عریانی نگردد از لطافت آن بدن پیدا

غزل شمارهٔ 329ز سیما می شود روشندلان را مهر و کین پیدا

غزل شمارهٔ 330سپند از مردم چشم است حسن عالم آرا را

غزل شمارهٔ 331ز سرسبزی حیات جاودان بخشد تماشا را

غزل شمارهٔ 332به هر نوعی که می خواهد دلت بشکن دل ما را

غزل شمارهٔ 333چه می آری به گردش هر نفس آن چشم شهلا را؟

غزل شمارهٔ 334نمی گردد کف بی مغز مانع سیر دریا را

غزل شمارهٔ 335به خاموشی محیط معرفت کن جان گویا را

غزل شمارهٔ 336چنان دانسته می باید درین دنیا نهی پا را

غزل شمارهٔ 337نه بوی گل، نه رنگ لاله از جا می برد ما را

غزل شمارهٔ 338اگر غفلت نهان در سنگ خارا می‌کند ما را

غزل شمارهٔ 339اگرچه نیست غیر از کوه غم فریادرس ما را

غزل شمارهٔ 340نگردید آتشین رخساره ای فریادرس ما را

غزل شمارهٔ 341ندارد بحر و کان سرمایه دست و دل ما را

غزل شمارهٔ 342خدایا درپذیر این نعره مستانه ما را

غزل شمارهٔ 343نمی باشد ز بی برگی چراغی خانه ما را

غزل شمارهٔ 344ز بت چون پاک سازد بت شکن بتخانه ما را؟

غزل شمارهٔ 345دهن بستن ز آفت‌ها نگهبان است دل‌ها را

غزل شمارهٔ 346زبان برگ بود از ذکر خامش بوستان‌ها را

غزل شمارهٔ 347سبک جولان کند شوق سبک‌روحش گران‌ها را

غزل شمارهٔ 348که دارد این چنین سرگشته و بی تاب دریا را؟

غزل شمارهٔ 349اگر چه گریه سرشار من، تر کرد دریا را

غزل شمارهٔ 350چه پروا از غبار خط مشکین است آن لب را؟

غزل شمارهٔ 351بزرگانی که مانع می شوند ارباب حاجت را

غزل شمارهٔ 352اگر از اهل ایمانی مهیا باش آفت را

غزل شمارهٔ 353به دست خود کند بیدادگر بنیاد دولت را

غزل شمارهٔ 354نهان کرده است رویت در نقاب حشر جنت را

غزل شمارهٔ 355مهیا شو دلا در عشق انواع ملامت را

غزل شمارهٔ 356ز چشم خلق پنهان دار کنج عزلت خود را

غزل شمارهٔ 357ندارد در خور من باده ای گردون مینایی

غزل شمارهٔ 358سبک از حرف بی مغزان نسازم گوهر خود را

غزل شمارهٔ 359مزن بر سنگ پیش سخت رویان گوهر خود را

غزل شمارهٔ 360ازان چون شمع می کاهم درین محفل تن خود را

غزل شمارهٔ 361خوشا روزی که بینم دلبر بگزیده خود را

غزل شمارهٔ 362فرو خوردم ز غیرت گریه مستانه خود را

غزل شمارهٔ 363برآتش می گذارم خرقه پشمینه خود را