رباعی شمارهٔ 125

در راه طلب رسیده‌ای میباید

دامان ز جهان کشیده‌ای میباید

بیچاره که در میان دریا افتاد

مسکین چه کند که دست و پایی نزند

رو جانب حق از همه سو باید بود

در کوشش نفی مو به مو باید کرد

ای صورت تو سکون دلها چو خرد

وی سیرت تو منزه از خصلت بد

من چون تو نیابم تو چو من یابی صد

پس چون کنمت بگفت هر ناکس زد