رباعی شمارهٔ 664

بیچاره که در میان دریا افتاد

مسکین چه کند که دست و پایی نزند

ای صورت تو سکون دلها چو خرد

وی سیرت تو منزه از خصلت بد

گه جفت صلاح باشم و یار خرد

گه اهل فساد و با بدان داد و ستد

من چون تو نیابم تو چو من یابی صد

پس چون کنمت بگفت هر ناکس زد

رو جانب حق از همه سو باید بود

در کوشش نفی مو به مو باید کرد