غزل شمارهٔ 156

گر همچو عود جا دهدم یار در کنار

از دست او کنم بر او ناله های زار

عید است و آخِرِ گُل و یاران در انتظار

ساقی به رویِ شاه ببین ماه و مِی بیار

ای خواجه، این همه که تو بر می‌دهی شمار

بادام تر و سه‌یکی و بهمان و باستار

هر کس به جنس خویش درآمیخت ای نگار

هر کس به لایق گهر خود گرفت یار

دل ناظر جمال تو آن گاه انتظار

جان مست گلستان تو آن گاه خار خار

میر شکار من که مرا کرده‌ای شکار

بی‌تو نه عیش دارم و نه خواب و نه قرار

آمد بهار خرم و آمد رسول یار

مستیم و عاشقیم و خماریم و بی‌قرار

فریاد پیرزن که برآید ز سوز دل

کیفر برد ز حملهٔ مردان کارزار

از انقلاب دهر نیفتم ز اعتبار

گرد یتیمی گهرم، چون شوم غبار

درویش را ز خرقه صد پاره نیست عار

محضر به قدر مهر بود صاحب اعتبار