غزل شمارهٔ 155
Toggle stanza 1هر که او معشوق دارد گو چو من عیار دار
11
هر که او معشوق دارد گو چو من عیار دار
خوشلب و شیرینزبان خوشعیش و خوشگفتار دار
22
یار معنیدار باید خاصه اندر دوستی
تا توانی دوستی با یار معنیدار دار
33
از عزیزی گر نخواهی تا به خواری اوفتی
روی نیکو را عزیز و مال و نعمت خوار دار
44
ماه ترکستان بسی از ماه گردون خوبتر
مه ز ترکستان گزین وز ماه گردون عار دار
55
زلف عنبربار گیر و جام مالامال کش
دوستی با جام و با زلفین عنبربار دار
66
ور همی خواهی که گردد کار تو همچون نگار
چون سنایی خویشتن در عشق او بر کار دار
زمین