غزل شمارهٔ 568
Toggle stanza 1گرد اندوه پذیرد ز طرب سینه ما
11
گرد اندوه پذیرد ز طرب سینه ما
سبزی بخت شود زنگ بر آیینه ما
22
روز تعطیل به عرفانکده مشرب نیست
صبح شنبه خجل است از شب آدینه ما
33
همچو خورشید بود بر همه عالم روشن
که می کهنه بود همدم دیرینه ما
44
صرفه از ما نبرد خصم به روبه بازی
ناخن شیر دماند ز جگر کینه ما
55
صائب از فیض هواداری آن زلف سیاه
نافه مشک بود خرقه پشمینه ما
زمین
ہم وزن و قافیہ نظمیں
محو کن نقش دویی از ورق سینه ما
ای نگاهت الف صیقل آیینه ما
غالب دهلویدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 40
آن که بر ما رقم کین زده از کینه ما
نقش خود دیده در آیننه ز آیینه ما
نظیری نیشابوریدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 54
روشن است از دل بی کینه ما سینه ما
گوهر ماست چراغ دل گنجینه ما
صائبدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 567
مشرق مهر بود سینه بی کینه ما
صاف چون صبح به آفاق بود سینه ما
صائبدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 569