غزل شمارهٔ 912

ممسک اگر به عرض سخا جوشد از شراب

دستی بلند می‌کند اما به زیر آب

صبح ازل به خامه زرین آفتاب

بر لوح سیم چرخ نوشتند این خطاب

ابر تنک زند به زمین نرم نرم آب

نی گرد و نی گل است نه سایه نه آفتاب

فی ایمن الزمان اتی احسن الکتاب

اعنی مثال عاطفت شاه کامیاب

تا کی کنی عذاب و کنی ریش را خضاب؟

تا کی فضول گویی و آری حدیث غاب؟

خوابم ببسته‌ای بگشا ای قمر نقاب

تا سجده‌های شکر کند پیشت آفتاب

واجب کند چو عشق مرا کرد دل خراب

کاندر خرابه دل من آید آفتاب

بازآمد آن مهی که ندیدش فلک به خواب

آورد آتشی که نمیرد به هیچ آب

گفتی به پیش خواجه که این غزنوی غرست

زان رو که تا مرا ببری پیش خواجه آب

از اشک بلبل است رگ تلخی گلاب

نادان کند حواله ز غفلت به آفتاب