شمارهٔ 9

ممسک اگر به عرض سخا جوشد از شراب

دستی بلند می‌کند اما به زیر آب

صبح ازل به خامه زرین آفتاب

بر لوح سیم چرخ نوشتند این خطاب

ابر تنک زند به زمین نرم نرم آب

نی گرد و نی گل است نه سایه نه آفتاب

فی ایمن الزمان اتی احسن الکتاب

اعنی مثال عاطفت شاه کامیاب

تا کی کنی عذاب و کنی ریش را خضاب؟

تا کی فضول گویی و آری حدیث غاب؟

خوابم ببسته‌ای بگشا ای قمر نقاب

تا سجده‌های شکر کند پیشت آفتاب

واجب کند چو عشق مرا کرد دل خراب

کاندر خرابه دل من آید آفتاب

بازآمد آن مهی که ندیدش فلک به خواب

آورد آتشی که نمیرد به هیچ آب

آمد سحر به خانه من یار، بی حجاب

امروز از کدام طرف سر زد آفتاب؟

از اشک بلبل است رگ تلخی گلاب

نادان کند حواله ز غفلت به آفتاب