غزل شمارهٔ 5055

خاکیست زر که رنگ دهد پرتو خورش

از زر کسی که تاج کند خاک بر سرش

پروردگار خلق خدایی به کس نداد

تا همچو کعبه روی بمالند بر درش

نهایت این کار آنست که محب محبوب را آینه خود بیند و خود را آینۀ او

هر دم که در صفای رخ یار بنگرد

میخانه ای است باغ که گلهاست ساغرش

ترکن دماغ جان ز می روح پرورش

از خط نگشته سبز لب روح پرورش

ننشسته است گرد یتیمی به گوهرش