شمارهٔ 149

خاکیست زر که رنگ دهد پرتو خورش

از زر کسی که تاج کند خاک بر سرش

میخانه ای است باغ که گلهاست ساغرش

ترکن دماغ جان ز می روح پرورش

گردون که زهر می چکد از روی شکرش

خون نقابدار بود شیر مادرش

از خط نگشته سبز لب روح پرورش

ننشسته است گرد یتیمی به گوهرش

نهایت این کار آنست که محب محبوب را آینه خود بیند و خود را آینۀ او

هر دم که در صفای رخ یار بنگرد