غزل شمارهٔ 26

هر که از میکده عشق تو بویی شنود

تا زید مست زید چون برود مست رود

خنده ای زد دهنت رسته دندان بنمود

وز رگ جان گره غصه به دندان بگشود

واقف سرمد تا مدرسه عشق گشود

فرقیی مشکل چون عاشق و معشوق نبود

به خرابات شدم دوش مرا بار نبود

می‌زدم نعره و فریاد ز من کس نشنود

دوش رفتم به تماشای خرابات فرنگ

شوخ گفتاری رندی دلم از دست ربود

بخت در اول فطرت چو نباشد مسعود

مقبل آن نیست که در حال بمیرد مولود

خواهی از دشمن نادان که گزندت نرسد

رفق پیش آر و مدارا و تواضع کن و جود

مرغ جایی که علف بیند و چیند گردد

مرد صاحبنظر آنجا که وفا بیند و جود

احمدالله تعالی که به ارغام حسود

خیل بازآمد و خیرش به نواصی معقود