باب

غزلیات

نظمیں

غزل شمارهٔ 1ثنا و حمد بی‌پایان خدا را

غزل شمارهٔ 2ما قلم در سر کشیدیم اختیار خویش را

غزل شمارهٔ 3ای که انکار کنی عالم درویشان را

غزل شمارهٔ 4غافلند از زندگی مستان خواب

غزل شمارهٔ 5دریغ صحبت دیرین و حق دید و شناخت

غزل شمارهٔ 6ای یار ناگزیر که دل در هوای توست

غزل شمارهٔ 7مقصود عاشقان دو عالم لقای توست

غزل شمارهٔ 8درد عشق از تندرستی خوشتر است

غزل شمارهٔ 9منزل عشق از جهانی دیگر است

غزل شمارهٔ 10فلک با بخت من دائم به کین است

غزل شمارهٔ 11آن را که جای نیست همه شهر جای اوست

غزل شمارهٔ 12آن به که چون منی نرسد در وصال دوست

غزل شمارهٔ 13به جهان خُرَّم از آنم که جهان خُرَّم از اوست

غزل شمارهٔ 14از جان برون نیامده جانانت آرزوست

غزل شمارهٔ 15هر که هر بامداد پیش کسیست

غزل شمارهٔ 16خوشتر از دوران عشق ایام نیست

غزل شمارهٔ 17چون عیش گدایان به جهان سلطنتی نیست

غزل شمارهٔ 18تن آدمی شریف است به جان آدمیت

غزل شمارهٔ 19صبحدمی که برکنم، دیده به روشناییت

غزل شمارهٔ 20دنیی آن قدر ندارد که بر او رشک برند

غزل شمارهٔ 21نادر از عالم توحید کسی برخیزد

غزل شمارهٔ 22ذوق شراب انست، وقتی اگر بباشد

غزل شمارهٔ 23نَه هَرْچِه جانِوَرَنْد، آدَمیَّتی دارَنْد

غزل شمارهٔ 24بیفکن خیمه تا محمل برانند

غزل شمارهٔ 25اگر خدای نباشد ز بنده‌ای خشنود

غزل شمارهٔ 26شرف نفس به جود است و کرامت به سجود

غزل شمارهٔ 27بسیار سالها به سر خاک ما رود

غزل شمارهٔ 28وقت آن است که ضعف آید و نیرو برود

غزل شمارهٔ 29روی در مسجد و دل ساکن خمار چه سود؟

غزل شمارهٔ 30هر کسی در حرم عشق تو محرم نشود

غزل شمارهٔ 31از صومعه رختم به خرابات برآرید

غزل شمارهٔ 32تا بدین غایت که رفت از من نیامد هیچ کار

غزل شمارهٔ 33ره به خرابات برد، عابد پرهیزگار

غزل شمارهٔ 34گناه کردن پنهان به از عبادت فاش

غزل شمارهٔ 35هر که با یار آشنا شد گو ز خود بیگانه باش

غزل شمارهٔ 36گر مرا دنیا نباشد خاکدانی گو مباش

غزل شمارهٔ 37صاحبا، عمر عزیز است غنیمت دانش

غزل شمارهٔ 38ای روبهک چرا ننشینی به جای خویش

غزل شمارهٔ 39برخیز تا تفرج بستان کنیم و باغ

غزل شمارهٔ 40عمرها در سینه پنهان داشتیم اسرار دل

غزل شمارهٔ 41دوش در صحرای خلوت گوی تنهایی زدم

غزل شمارهٔ 42بر سر آنم که پای صبر در دامن کشم

غزل شمارهٔ 43در میان صومعه سالوس پر دعوی منم

غزل شمارهٔ 44باد گلبوی سحر خوش می‌وزد خیز ای ندیم

غزل شمارهٔ 45ما امید از طاعت و چشم از ثواب افکنده‌ایم

غزل شمارهٔ 46ساقیا می ده که ما دردی کش میخانه‌ایم

غزل شمارهٔ 47خرما نتوان خوردن از این خار که کِشتیم

غزل شمارهٔ 48خداوندی چنین بخشنده داریم

غزل شمارهٔ 49تو پس پرده و ما خون جگر می‌ریزیم

غزل شمارهٔ 50برخیز تا به عهد امانت وفا کنیم