شمارهٔ 227

گل زد به باغ صبحدم اورنگ خسروی

برداشت بلبل از چمن آهنگ پهلوی

بگشای ساقیا به لب شط سر سبوی

وز خاطرم کدورت بغدادیان بشوی

شاها مبشری ز بهشتم رسیده است

رضوان سریر و حوروش و سلسبیل موی

بلبل، ز شاخِ سرو، به گلبانگِ پهلوی

می‌خوانْد دوش، درسِ مقاماتِ معنوی

جز برتری ندانی، گویی که آتشی

جز راستی نجویی، مانا ترازوی

بی قیمت است شکر از آن دو لبان اوی

کاسد شد از دو زلفش بازار شاهبوی