غزل شمارهٔ 508

هر بار که تو در دل شب در دلم آیی

خون دلم آید ز دو دیده به روایی

حیرت قفسم‌کو اثر عجز و رسایی

مجبور ادب را چه وصال و چه جدایی

ماییم و دلی سرورق بی سر و پایی

چون آبله صحرایی و چون ناله هوایی

دل برد ز من فتنه گری عشوه نمایی

زرین کمری کج کلهی تنگ قبایی

دل تنگ مدار ای مَلَک از کار خدایی

آرام و طرب را مده از طبع جدایی

هر روز بگه ای شه دلدار درآیی

جان را و جهان را شکفانی و فزایی

امروز سماع است و مدام است و سقایی

گردان شده بر جمع قدح‌های عطایی

زان جای بیا خواجه بدین جای نه جایی

کاین جاست تو را خانه کجایی تو کجایی

ای کرده دلم سوختهٔ درد جدایی

از محنت تو نیست مرا روی رهایی

از ماه‌رخی نوش‌لبی شوخ‌بلایی

هر روز همی بینم رنجی و عنایی