غزل شمارهٔ 275

گهیت از آشنایان یاد ناید

چنین بیگانه بودن هم نشاید

دلم را ناله سرنای باید

که از سرنای بوی یار آید

یکی لحظه از او دوری نباید

کز آن دوری خرابی‌ها فزاید

ز خاک من اگر گندم برآید

از آن گر نان پزی مستی فزاید

نگارینی که با ما می‌نپاید

به ما دلخستگان کی رخ نماید؟

شنیدم مرگ با یزدان چنین گفت

چه بی نم چشم آن کز گل بزاید

چه سرو است آن که بالا می‌نماید

عنان از دست دل‌ها می‌رباید