غزل شمارهٔ 613

ای رفته در غریبی، باز آکه عمر و جانی

یا خود چو عمر رفته باز آمدن ندانی؟

ما را در آرزویت بگذشت زندگانی

باقیست تا دو سه دم، دریاب گر توانی

افتاده‌ام به راهت چون اشک بی‌روانی

مکتوب انتظارم شاید مرا بخوانی

عمریست همچو مژگان از درد ناتوانی

دامن فشاندن من دارد جگر فشانی

بهر خدنگ آه از بیداد دلستانی

باشد به پهلوی دل هر استخوان کمانی

خوش آنکه وارهاند ما را ز ما زمانی

روشن ضمیر پیری یا خوبرو جوانی

ای گوهر خدایی آیینه معانی

هر دم ز تاب رویت بر عرش ارمغانی

اندر شکست جان شد پیدا لطیف جانی

چون این جهان فروشد وا شد دگر جهانی

ای آنک جمله عالم از توست یک نشانی

زخمت بر این نشانه آمد کنون تو دانی

رقصان شو ای قراضه کز اصل اصل کانی

جویای هر چه هستی می‌دانک عین آنی