غزلیات

غزل شمارهٔ 1601–بار دیگر از دل و از عقل و جان برخاستیم

غزل شمارهٔ 1602–می بسازد جان و دل را بس عجایب کان صیام

غزل شمارهٔ 1603–چونک در باغت به زیر سایه طوبیستم

غزل شمارهٔ 1604–بده آن باده دوشین که من از نوش تو مستم

Give me that last night’s wine, for I am intoxicated by your potion; H. ¯atim of the world, give into my hand a huge cup.

غزل شمارهٔ 1605–بزن آن پرده نوشین که من از نوش تو مستم

غزل شمارهٔ 1606–هله دوشت یله کردم شب دوشت یله کردم

غزل شمارهٔ 1607–ز فلک قوت بگیرم دهن از لوت ببندم

غزل شمارهٔ 1608 - چه کس‌ام من؟ چه کس‌ام من؟ که بسی وسوسه‌مندم

غزل شمارهٔ 1609–چو یکی ساغر مردی ز خم یار برآرم

غزل شمارهٔ 1610–منم آن عاشق عشقت که جز این کار ندارم

I am that lover of your love who have no occupation but this, for I have nothing but disapproval for him who is not a lover.

غزل شمارهٔ 1611–مکن ای دوست غریبم، سر سودای تو دارم

غزل شمارهٔ 1612–منم آن کس که نبینم بزنم فاخته گیرم

غزل شمارهٔ 1613–به خدا کز غم عشقت نگریزم نگریزم

غزل شمارهٔ 1614–بزن آن پرده دوشین که من امروز خموشم

غزل شمارهٔ 1615–من اگر دست زنانم نه من از دستِ زنانم

If I am hand-clapping, I belong not to the clappers; I am neither of this nor of that, I am of that mighty city.

غزل شمارهٔ 1616–ز یکی پسته دهانی صنمی بسته دهانم

غزل شمارهٔ 1617–بت بی‌نقش و نگارم جز تو من یار ندارم

غزل شمارهٔ 1618–علم عشق برآمد برهانم ز زحیرم

غزل شمارهٔ 1619–تو گواه باش خواجه که ز توبه توبه کردم

غزل شمارهٔ 1620–هوسی است در سر من که سر بشر ندارم

There is a passion in my head that I have no inclination for mankind, this passion makes me so that I am unaware of myself.

غزل شمارهٔ 1621–چو غلام آفتابم هم از آفتاب گویم

غزل شمارهٔ 1622–تو ز من ملول گشتی که من از تو ناشتابم

غزل شمارهٔ 1623–هذیان که گفت دشمن به درون دل شنیدم

The ravings which my enemy uttered I heard within my heart; the secret thoughts he harbored against me I also perceived.

غزل شمارهٔ 1624–خبری اگر شنیدی ز جمال و حسن یارم

غزل شمارهٔ 1625–دو هزار عهد کردم که سر جنون نخارم

غزل شمارهٔ 1626–فلکا بگو که تا کی گله‌های یار گویم

غزل شمارهٔ 1627–نظری به کار من کن که ز دست رفت کارم

غزل شمارهٔ 1628–دیده از خلق ببستم چو جمالش دیدم

I closed my eyes to creation when I beheld his beauty, I became intoxicated with his beauty and bestowed my soul.

غزل شمارهٔ 1629–دل چه خورده‌ست عجب دوش که من مخمورم

غزل شمارهٔ 1630–گر مرا خار زند آن گل خندان بکشم

غزل شمارهٔ 1631–در فروبند که ما عاشق این میکده‌ایم

غزل شمارهٔ 1632–هله رفتیم و گرانی ز جمالت بردیم

غزل شمارهٔ 1633–در فروبند که ما عاشق این انجمنیم

غزل شمارهٔ 1634–عقل گوید که من او را به زبان بفریبم

Reason says, “I will beguile him with the tongue”; Love says, “Be silent. I will beguile him with the soul.”

غزل شمارهٔ 1635–دم به دم از ره دل پیک خیالش رسدم

غزل شمارهٔ 1636–از بت باخبر من خبری می رسدم

غزل شمارهٔ 1637–منم آن دزد که شب نقب زدم ببریدم

غزل شمارهٔ 1638–مادرم بخت بده است و پدرم جود و کرم

My mother was fortune, my father generosity and bounty; I am joy, son of joy, son of joy, son of joy.

غزل شمارهٔ 1639–ای خوشا روز که پیش چو تو سلطان میرم

غزل شمارهٔ 1640–گر تو خواهی که تو را بی‌کس و تنها نکنم

غزل شمارهٔ 1641–من چو در گور درون خفته همی‌فرسایم

When I am asleep and crumbling in the tomb, should you come to visit me, I will come forth with speed.

غزل شمارهٔ 1642–ساقیا ما ز ثریا به زمین افتادیم

غزل شمارهٔ 1643–چند خسپیم صبوح است صلا برخیزیم

غزل شمارهٔ 1644–جز ز فتان دو چشمت ز کی مفتون باشیم

غزل شمارهٔ 1645–گر تو مستی بر ما آی که ما مستانیم

غزل شمارهٔ 1646–روز آن است که ما خویش بر آن یار زنیم

غزل شمارهٔ 1647–روز شادی است بیا تا همگان یار شویم

غزل شمارهٔ 1648–ساقیا عربده کردیم که در جنگ شویم

غزل شمارهٔ 1649–وقت آن شد که به زنجیر تو دیوانه شویم

The time has come for us to become madmen in your chain, to burst our bonds and become estranged from all;

غزل شمارهٔ 1650–خوش بنوشم تو اگر زهر نهی در جامم