رباعی شمارهٔ 1142

عمری به هوس نخل معانی بستم

گفتم که مگر ز هر حسابی رستم

چون در ره دین نیامدی در دستم

برخاستم و به کافری بنشستم

زان روز که در صدر خودی بنشستم

تا بنشستم به بیخودی پیوستم

شمع آمد و گفت: رختِ رفتن بستم

در آتشِ سوزنده به جان پیوستم

فرمان تو آمد و ز جا برجستم

می خواندم و اسباب سفر می بستم

باز آمدم و برابرت بنشستم

احرام طواف گرد رویت بستم

بالای سر ار دست زند دو دستم

ای دلبر من عیب مکن سرمستم

بر میکده وقف است دلم سرمستم

جان نیز سبیل جام می‌کردستم

تا ظن نبری که از غمانت رستم

یا بی‌تو صبور گشتم و بنشستم

می‌پنداری که از غمانت رستم

یا بی‌تو صبور گشتم و بنشستم