رباعی شمارهٔ 1172

عمری به هوس نخل معانی بستم

گفتم که مگر ز هر حسابی رستم

چون در ره دین نیامدی در دستم

برخاستم و به کافری بنشستم

زان روز که در صدر خودی بنشستم

تا بنشستم به بیخودی پیوستم

شمع آمد و گفت: رختِ رفتن بستم

در آتشِ سوزنده به جان پیوستم

فرمان تو آمد و ز جا برجستم

می خواندم و اسباب سفر می بستم

المنةالله که به تو پیوستم

وز سلسلهٔ بند فراقت رستم

باز آمدم و برابرت بنشستم

احرام طواف گرد رویت بستم

بر میکده وقف است دلم سرمستم

جان نیز سبیل جام می‌کردستم

تا ظن نبری که از غمانت رستم

یا بی‌تو صبور گشتم و بنشستم

می‌پنداری که از غمانت رستم

یا بی‌تو صبور گشتم و بنشستم