شمارهٔ 115

المنةالله که به تو پیوستم

وز سلسلهٔ بند فراقت رستم

باز آمدم و برابرت بنشستم

احرام طواف گرد رویت بستم

بالای سر ار دست زند دو دستم

ای دلبر من عیب مکن سرمستم

بر میکده وقف است دلم سرمستم

جان نیز سبیل جام می‌کردستم

تا ظن نبری که از غمانت رستم

یا بی‌تو صبور گشتم و بنشستم

می‌پنداری که از غمانت رستم

یا بی‌تو صبور گشتم و بنشستم

عمری به هوس نخل معانی بستم

گفتم که مگر ز هر حسابی رستم

چون در ره دین نیامدی در دستم

برخاستم و به کافری بنشستم

زان روز که در صدر خودی بنشستم

تا بنشستم به بیخودی پیوستم

شمع آمد و گفت: رختِ رفتن بستم

در آتشِ سوزنده به جان پیوستم