شمارهٔ 10

المنةالله که به تو پیوستم

وز سلسلهٔ بند فراقت رستم

باز آمدم و برابرت بنشستم

احرام طواف گرد رویت بستم

بالای سر ار دست زند دو دستم

ای دلبر من عیب مکن سرمستم

بر میکده وقف است دلم سرمستم

جان نیز سبیل جام می‌کردستم

تا ظن نبری که از غمانت رستم

یا بی‌تو صبور گشتم و بنشستم

می‌پنداری که از غمانت رستم

یا بی‌تو صبور گشتم و بنشستم

فرمان تو آمد و ز جا برجستم

می خواندم و اسباب سفر می بستم

چون در ره دین نیامدی در دستم

برخاستم و به کافری بنشستم

زان روز که در صدر خودی بنشستم

تا بنشستم به بیخودی پیوستم

شمع آمد و گفت: رختِ رفتن بستم

در آتشِ سوزنده به جان پیوستم