رباعی شمارهٔ 1903

کردیم بسی جام لبالب خالی

تا بو که نهیم لب بران لب حالی

هر چند که نیست هیچ از حق خالی

سر در کش و دم مزن چرا مینالی

ای دل چو وصال یار دیدی حالی

در پای غمش بمیر تا کی نالی

مرغان ز قفس قفس ز مرغان خالی

تو مرغ کجائی که چنین خوشحالی