رباعی شمارهٔ 1902

* تُنْگی میِ لَعْل خواهم و دیوانی

سَدّ‌ِ رَمَقی باید و نصف نانی

گر دست دهد ز مغز گندم، نانی

وز مِی دو منی ز گوسفندی، رانی

ای شمع ترا نگفتم از نادانی

از شهد جدا مشو که اندر مانی

ای آنکه مرا به جای عقل و جانی

با لذت علم و قوت و ایمانی

هم گوهر بحر لطف بیپایانی

هم گنج طلسم پردهٔ دوجْهانی

چون گشت لبت به یک شکر ارزانی

از لعلِ لبت شکر چه میافشانی

از پای در آمدم ز سرگردانی

وز دست شدم ز غایت حیرانی

امروز منم شیفتهای حیرانی

نه دین و نه دل نه کفر و نه ایمانی

گاهی به بر خویشتنم میخوانی

گاهی ز در خویشتنم میرانی

ای عشقِ تو کیمیای سرگردانی

وی کوی تو در بادیهٔ حیرانی