رباعی شمارهٔ 1428

از بهر دل یکی به دست آوردن

مطبوع نباشد دگری آزردن

آزار ترا گرچه نهادم گردن

غم خورد مرا غمم نخواهی خوردن

ای خاصیتِ لعل تو جان پروردن

تا کی ز سر زلف تو غارت کردن

شمع آمد و گفت: کار باید کرد

تادر آتش بر بفرازم گردن

من بیرخ تو باده ندانم خوردن

بی‌دست تو من مهره ندانم بردن

هر روز خوش است منزلی بسپردن

چون آب روان و فارغ از افسردن