رباعی شمارهٔ 307

این بنده مراعات نداند کردن

زیرا که به گل رفته فرو تا گردن

من بیرخ تو باده ندانم خوردن

بی‌دست تو من مهره ندانم بردن

هر روز خوش است منزلی بسپردن

چون آب روان و فارغ از افسردن

از بهر دل یکی به دست آوردن

مطبوع نباشد دگری آزردن

ای خاصیتِ لعل تو جان پروردن

تا کی ز سر زلف تو غارت کردن

شمع آمد و گفت: کار باید کرد

تادر آتش بر بفرازم گردن