رباعی شمارهٔ 1511

از بهر دل یکی به دست آوردن

مطبوع نباشد دگری آزردن

آزار ترا گرچه نهادم گردن

غم خورد مرا غمم نخواهی خوردن

ای خاصیتِ لعل تو جان پروردن

تا کی ز سر زلف تو غارت کردن

شمع آمد و گفت: کار باید کرد

تادر آتش بر بفرازم گردن

این بنده مراعات نداند کردن

زیرا که به گل رفته فرو تا گردن

هر روز خوش است منزلی بسپردن

چون آب روان و فارغ از افسردن