غزل شمارهٔ 2722

اگر تو سرگذشت من بدانی

دگر افسانه مجنون نخوانی

نگارین مرا شد نوجوانی

که نو بادش نشاط و کامرانی

سقاک الله یا خیر المغانی

ولا اخلاک عن وصل الغوانی

دریغا خلعت حسن جوانی

گرش بودی طراز جاودانی

هم اکنون از هم اکنون داد بستان

که اکنونست بی شک زندگانی

تجلی سنگ را نومید نگذاشت

مترس از دورباش لن ترانی

هزاران جان سزد در هر زمانی

نثار روی چون تو دلستانی

به هر کویی مرا تا کی دوانی

ز هر زهری مرا تا کی چشانی

سحر در شاخسار بوستانی

چه خوش میگفت مرغ نغمه خوانی

نه آتش‌های ما را ترجمانی

نه اسرار دل ما را زبانی