غزل شمارهٔ 233

زمانه حله نو بست روی صحرا را

کشید دل به چمن لعبتان رعنا را

زهی بریخته بر لاله مشک سارا را

شکسته رونق خورشید گوهر آرا را

بر آن سرم که ز دامن برون کشم پا را

به جیب آبله ریزم غبار صحرا را

کسی چه شکر کند دولت تمنا را

به عالمی‌ که تویی ناله می‌کُشد ما را

نسیم شانه کند زلفِ موجِ دریا را

غبار سرمه دهد چشمِ کوه و صحرا را

فی توحید الباری عز اسمه

درین صحیفه چو آغاز کردم املا را

دلا چو روی در ارباب معنی آوردی

مبر به کار قوانین شعر و انشا را

بساط سبزه فکندند کوه و صحرا را

ز لاله آرزوی جام تازه شد ما را

به کعبه گر ننمایی جمال خود ما را

ز خون دیده کنم لعل ریگ بطحا را

خدای خیر دهاد آن جوان رعنا را

که وارهانید به پیرانه سر ز ما ما را