شمارهٔ 71

بیا که بزم طرب را چمن نهاد اساس

بیا که باد صبا گشت عیسوی انفاس

چو دید اشک روان مرا ستاره شناس

گرفت طالعم از سیر این ستاره قیاس

کسی به مشک نگفتست کم کن از انفاس

که از دم خوش تو خسته می شود کناس

گشود ابر بغل بر چمن سپاس سپاس

ز زیر پرده برآمد عروس خوش انفاس