غزل شمارهٔ 270

جمعی‌ که با قناعت جاوید خو کنند

خود را چوگوهر انجمن آبروکنند

حق‌مشربان دمی که به تحقیق رو کنند

خود را ز خود برند به جایی ‌که او کنند

روشندلان چو آینه بر هرچه رو کنند

هم در طلسم خویش تماشای او کنند

مردان به آب تیغ شهادت وضو کنند

تا بی غبار سجده بر آن خاک کو کنند

روزی که زخم کاهکشان را رفوکنند

بر روی چاک سینه ما در فروکنند

آنان که وصل یار همی آرزو کنند

باید که خویش را بگدازند و او کنند

زان خم که زاهدان به قدم آب جو کنند

شوریدگان صومعه می در سبو کنند

آمد سحر که دیر و حرم رفت و رو کنند

تا بازم از نصیب چه خون در سبو کنند