غزل شمارهٔ 264

شاعر: عرفی

قافیہ: نگیرد

ہم وزن و قافیہ نظمیں: 3

صنف: غزل

کسی کو در تب عشق تو نبض خویشتن گیرد

ز عیب خود پرستی ، هر زمان، بر مرد وزن گیرد

دم عیسی بخنداند گل امید صیادی

که در فصل بهاران دام او مرغ چمن گیرد

مه کنعان به خواب است ، ای صبا، بر برهمن بگذر

که گرگی ناگهان دنبال بوی پیرهن گیرد

از آن با عشق هرگز التفاتی نیست تقوا را

که عاشق نکته با زاهد به کیش برهمن گیرد

زدم در گوشه ای تنها، که ریزم خون خود عرفی

مبادا وقت مردن ناشناسی دست من گیرد

زمین

ہم وزن و قافیہ نظمیں

مبارز او بود کاول غزا با جان و تن گیرد

ز کوی تن برون آید به شهر دل وطن گیرد

سناییدیوان اشعارقصایدقصیدهٔ شمارهٔ 41 - سخنی از میراث استادان

زدلسوزان که را دارم که جا در انجمن گیرد؟

مگر جا در حریم او سپند از بهر من گیرد

صائبدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 2974

نه هر مغزی که بوید نکهت از مصر و یمن گیرد

مشام تیز باید تا نصیب از پیرهن گیرد

نظیری نیشابوریدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 232

اس نظم کے لیے شعر بہ شعر آڈیو وقت ابھی دستیاب نہیں۔

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

گفتگو

اپنی رائے دیں، سوال پوچھیں یا گفتگو کو آگے بڑھائیں۔ تبصروں کا جائزہ لیا جا سکتا ہے۔