غزل شمارهٔ 475

می دود حاجت به راه خواهش از دنبال من

همت استغنا همی آرد به استقبال من

صدر عزت قرب می جوید به من، دشمن کجاست؟

تا ببیند رتبه عشق بلند اقبال من

عزتی دارم که گر پا دیر در جنت نهم

صد گره در کار رحمت افتد از اهمال من

شوق در رفتن به آن کویم نوازش می کند

عشق می بیند ز زیر چشم از دنبال من

سیر معنی تر ز رمز دوستانم در سخن

خامه می رقصد ز تحریر تن خون بال من

گرچه ناخوش تر ز هر روز است وقت روزگار

خوبتر از سال های دیگر است امسال من

روزگارم گر چنین با او «نظیری » بگذرد

رشک آید عالمی را بر من و احوال من