رباعیات

Name: رباعیات
Author: خیام

خیام

خیام کی رباعیات کا یہ متن محمد علی فروغی اور ڈاکٹر قاسم غنی کے انتخاب اور تصحیح کے مطابق ہے۔

رباعیات

رباعی شمارهٔ 101–افلاک که جز غم نفزایند دگر

رباعی شمارهٔ 102–ای دل غم این جهان فرسوده مخور

رباعی شمارهٔ 103–ای دل همه اسباب جهان خواسته گیر

رباعی شمارهٔ 104–این اهل قبور خاک گشتند و غبار

رباعی شمارهٔ 105–خشت سر خم ز ملکت جم خوشتر

رباعی شمارهٔ 106–در دایرهٔ سپهرِ ناپیدا غور

رباعی شمارهٔ 107–دی کوزه‌گری بدیدم اندر بازار

رباعی شمارهٔ 108–زآن می که حیات جاودانیست بخور

رباعی شمارهٔ 109–گر باده خوری تو با خردمندان خور

رباعی شمارهٔ 110–وقت سحر است خیز ای طرفه پسر

رباعی شمارهٔ 111–از جملهٔ رفتگان این راه دراز

رباعی شمارهٔ 112–ای پیر خردمند پگه‌تر برخیز

رباعی شمارهٔ 113–وقت سحر است خیز ای مایهٔ ناز

رباعی شمارهٔ 114–مرغی دیدم نشسته بر بارهٔ طوس

رباعی شمارهٔ 115–جامی است که عقل آفرین می‌زندش

رباعی شمارهٔ 116–خیام اگر ز باده مستی خوش باش

رباعی شمارهٔ 117–در کارگه کوزه‌گری رفتم دوش

رباعی شمارهٔ 118–ایام زمانه از کسی دارد ننگ

رباعی شمارهٔ 119–از جرم گِلِ سیاه، تا اوج زحل

رباعی شمارهٔ 120–با سرو قدی تازه‌تر از خرمن گل

رباعی شمارهٔ 121–ای دوست بیا تا غمِ فردا نخوریم

رباعی شمارهٔ 122–این چرخ فلک که ما در او حیرانیم

رباعی شمارهٔ 123–برخیز ز خواب تا شرابی بخوریم

رباعی شمارهٔ 124–برخیزم و عزمِ بادهٔ ناب کنم

رباعی شمارهٔ 125–بر مفرش خاک، خفتگان می‌بینم

رباعی شمارهٔ 126–تا چند اسیر عقل هر روزه شویم

رباعی شمارهٔ 127–چون نیست مقام ما در این دهر مقیم

رباعی شمارهٔ 128–خورشید به گِل نَهُفت می‌نتوانم

رباعی شمارهٔ 129–دشمن به غلط گفت که من فلسفی‌ام

رباعی شمارهٔ 130–ماییم که اصلِ شادی و کانِ غمیم

رباعی شمارهٔ 131–من می نه ز بهر تنگدستی نخورم

رباعی شمارهٔ 132–من بی می ناب زیستن نتوانم

رباعی شمارهٔ 133–هر یک چندی یکی برآید که منم

رباعی شمارهٔ 134–یک چند به کودکی به استاد شدیم

رباعی شمارهٔ 135–یک روز ز بند عالم آزاد نیم

رباعی شمارهٔ 136–از دی که گذشت هیچ از او یاد مکن

رباعی شمارهٔ 137–ای دیده اگر کور نئی گور ببین

رباعی شمارهٔ 138–برخیز و مخور غم جهان گذران

رباعی شمارهٔ 139–چون حاصل آدمی در این شورستان

رباعی شمارهٔ 140–رفتم که در این منزلِ بیداد بُدَن

رباعی شمارهٔ 141–رندی دیدم نشسته بر خنگ زمین

رباعی شمارهٔ 142–قانع به یک استخوان چو کرکس بودن

رباعی شمارهٔ 143–قومی متفکرند اندر ره دین

رباعی شمارهٔ 144–گاوی‌ست در آسمان و نامش، پروین

رباعی شمارهٔ 145–گر بر فَلَکَم دست بُدی چون یَزدان

رباعی شمارهٔ 146–مشنو سخن از زمانه ساز آمدگان

رباعی شمارهٔ 147–می خوردن و گرد نیکوان گردیدن

رباعی شمارهٔ 148–نتوان دل شاد را به غم فرسودن

رباعی شمارهٔ 149–آن قصر که با چرخ همی‌ زد پهلو

رباعی شمارهٔ 150–از آمدن و رفتن ما سودی کو؟

صداکاران

اصناف

رباعی

اوزان

مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)

رباعی شمارهٔ 101افلاک که جز غم نفزایند دگر

رباعی شمارهٔ 102ای دل غم این جهان فرسوده مخور

رباعی شمارهٔ 103ای دل همه اسباب جهان خواسته گیر

رباعی شمارهٔ 104این اهل قبور خاک گشتند و غبار

رباعی شمارهٔ 105خشت سر خم ز ملکت جم خوشتر

رباعی شمارهٔ 106در دایرهٔ سپهرِ ناپیدا غور

رباعی شمارهٔ 107دی کوزه‌گری بدیدم اندر بازار

رباعی شمارهٔ 108زآن می که حیات جاودانیست بخور

رباعی شمارهٔ 109گر باده خوری تو با خردمندان خور

رباعی شمارهٔ 110وقت سحر است خیز ای طرفه پسر

رباعی شمارهٔ 111از جملهٔ رفتگان این راه دراز

رباعی شمارهٔ 112ای پیر خردمند پگه‌تر برخیز

رباعی شمارهٔ 113وقت سحر است خیز ای مایهٔ ناز

رباعی شمارهٔ 114مرغی دیدم نشسته بر بارهٔ طوس

رباعی شمارهٔ 115جامی است که عقل آفرین می‌زندش

رباعی شمارهٔ 116خیام اگر ز باده مستی خوش باش

رباعی شمارهٔ 117در کارگه کوزه‌گری رفتم دوش

رباعی شمارهٔ 118ایام زمانه از کسی دارد ننگ

رباعی شمارهٔ 119از جرم گِلِ سیاه، تا اوج زحل

رباعی شمارهٔ 120با سرو قدی تازه‌تر از خرمن گل

رباعی شمارهٔ 121ای دوست بیا تا غمِ فردا نخوریم

رباعی شمارهٔ 122این چرخ فلک که ما در او حیرانیم

رباعی شمارهٔ 123برخیز ز خواب تا شرابی بخوریم

رباعی شمارهٔ 124برخیزم و عزمِ بادهٔ ناب کنم

رباعی شمارهٔ 125بر مفرش خاک، خفتگان می‌بینم

رباعی شمارهٔ 126تا چند اسیر عقل هر روزه شویم

رباعی شمارهٔ 127چون نیست مقام ما در این دهر مقیم

رباعی شمارهٔ 128خورشید به گِل نَهُفت می‌نتوانم

رباعی شمارهٔ 129دشمن به غلط گفت که من فلسفی‌ام

رباعی شمارهٔ 130ماییم که اصلِ شادی و کانِ غمیم

رباعی شمارهٔ 131من می نه ز بهر تنگدستی نخورم

رباعی شمارهٔ 132من بی می ناب زیستن نتوانم

رباعی شمارهٔ 133هر یک چندی یکی برآید که منم

رباعی شمارهٔ 134یک چند به کودکی به استاد شدیم

رباعی شمارهٔ 135یک روز ز بند عالم آزاد نیم

رباعی شمارهٔ 136از دی که گذشت هیچ از او یاد مکن

رباعی شمارهٔ 137ای دیده اگر کور نئی گور ببین

رباعی شمارهٔ 138برخیز و مخور غم جهان گذران

رباعی شمارهٔ 139چون حاصل آدمی در این شورستان

رباعی شمارهٔ 140رفتم که در این منزلِ بیداد بُدَن

رباعی شمارهٔ 141رندی دیدم نشسته بر خنگ زمین

رباعی شمارهٔ 142قانع به یک استخوان چو کرکس بودن

رباعی شمارهٔ 143قومی متفکرند اندر ره دین

رباعی شمارهٔ 144گاوی‌ست در آسمان و نامش، پروین

رباعی شمارهٔ 145گر بر فَلَکَم دست بُدی چون یَزدان

رباعی شمارهٔ 146مشنو سخن از زمانه ساز آمدگان

رباعی شمارهٔ 147می خوردن و گرد نیکوان گردیدن

رباعی شمارهٔ 148نتوان دل شاد را به غم فرسودن

رباعی شمارهٔ 149آن قصر که با چرخ همی‌ زد پهلو

رباعی شمارهٔ 150از آمدن و رفتن ما سودی کو؟