رباعیات

Name: رباعیات
Author: خیام

خیام

خیام کی رباعیات کا یہ متن محمد علی فروغی اور ڈاکٹر قاسم غنی کے انتخاب اور تصحیح کے مطابق ہے۔

رباعیات

رباعی شمارهٔ 1–برخیز بُتا، بیا ز بهر دل ما

رباعی شمارهٔ 2–چون عهده نمی‌شود کسی فردا را

رباعی شمارهٔ 3–قرآن که مهین کلام خوانند آن را

رباعی شمارهٔ 4–گر مِی نخوری طعنه مزن مستان را

رباعی شمارهٔ 5–هر چند که رنگ و بوی زیباست مرا

رباعی شمارهٔ 6–ماییم و می و مُطرب و این کنجِ خراب

رباعی شمارهٔ 7–آن قصر که جمشید در او جام گرفت

رباعی شمارهٔ 8–ابر آمد و باز بر سرِ سبزه گریست

رباعی شمارهٔ 9–اکنون که گل سعادتت پربار است

رباعی شمارهٔ 10–امروز تو را دسترس فردا نیست

رباعی شمارهٔ 11–ای آمده از عالم روحانی تفت

رباعی شمارهٔ 12–ای چرخ فلک! خرابی از کینهٔ توست

رباعی شمارهٔ 13–ای دل! چو زمانه می‌کند غمناکت

رباعی شمارهٔ 14–این بحرِ وجود آمده بیرون ز نَهُفْت

رباعی شمارهٔ 15–این کوزه چو من عاشقِ زاری بوده‌ست

رباعی شمارهٔ 16–این کوزه که آبخوارهٔ مزدوری‌ست

رباعی شمارهٔ 17–این کهنه رباط را که عالم نام است

رباعی شمارهٔ 18–این یک دو سه روز نوبت عمر گذشت

رباعی شمارهٔ 19–بر چهرۀ گل نسیم نوروز خوش است

رباعی شمارهٔ 20–پیش از من و تو لیل و نهاری بوده‌ست

رباعی شمارهٔ 21–تا چند زنم به روی دریاها خشت

رباعی شمارهٔ 22–ترکیبِ پیاله‌ای که در هم پیوست

رباعی شمارهٔ 23–ترکیب طبایع چو به کام تو دمی‌ست

رباعی شمارهٔ 24–چون ابر به نوروز رخِ لاله بِشُسْت

رباعی شمارهٔ 25–چون بلبل مست راه در بستان یافت

رباعی شمارهٔ 26–چون چرخ به کامِ یک خردمند نگشت

رباعی شمارهٔ 27–چون لاله به نوروز قدح گیر به دست

رباعی شمارهٔ 28–چون نیست حقیقت و یقین اندر دست

رباعی شمارهٔ 29–چون نیست ز هر چه هست جز باد به دست

رباعی شمارهٔ 30–خاکی که به زیر پای هر نادانی‌ست

رباعی شمارهٔ 31–دارنده چو ترکیب طبایع آراست

رباعی شمارهٔ 32–در پردۀ اسرار کسی را ره نیست

رباعی شمارهٔ 33–در خواب بُدَم، مرا خردمندی گفت

رباعی شمارهٔ 34–در دایره‌ای که آمد و رفتن ماست

رباعی شمارهٔ 35–در فصل بهار اگر بتی حور سرشت

رباعی شمارهٔ 36–دریاب که از روح جدا خواهی رفت

رباعی شمارهٔ 37–ساقی گل و سبزه بس طربناک شده‌ست

رباعی شمارهٔ 38–عمری‌ست مرا تیره و کاری‌ست نه راست

رباعی شمارهٔ 39–فصل گل و طرف جویبار و لب کشت

رباعی شمارهٔ 40–گر شاخِ بقا ز بیخِ بختت رُسْته‌ست

رباعی شمارهٔ 41–گویند کسان بهشت با حور خوش است

رباعی شمارهٔ 42–گویند مرا که‌ دوزخی باشد مست‌

رباعی شمارهٔ 43–من هیچ ندانم که مرا آن‌که سرشت

رباعی شمارهٔ 44–مهتاب به نور دامن شب بشکافت

رباعی شمارهٔ 45–می‌خوردن و شادبودن، آیینِ من است

رباعی شمارهٔ 46–می لعل مذاب است و صراحی کان است

رباعی شمارهٔ 47–می نوش که عمر جاودانی این است

رباعی شمارهٔ 48–نیکی و بدی که در نهاد بشر است

رباعی شمارهٔ 49–در هر دشتی که لاله‌زاری بوده‌ست

رباعی شمارهٔ 50–هر ذره که در خاک زمینی بوده‌ست

صداکاران

اصناف

رباعی

اوزان

مفعول مفاعیل مفاعیل فعل (وزن رباعی)

رباعی شمارهٔ 1برخیز بُتا، بیا ز بهر دل ما

رباعی شمارهٔ 2چون عهده نمی‌شود کسی فردا را

رباعی شمارهٔ 3قرآن که مهین کلام خوانند آن را

رباعی شمارهٔ 4گر مِی نخوری طعنه مزن مستان را

رباعی شمارهٔ 5هر چند که رنگ و بوی زیباست مرا

رباعی شمارهٔ 6ماییم و می و مُطرب و این کنجِ خراب

رباعی شمارهٔ 7آن قصر که جمشید در او جام گرفت

رباعی شمارهٔ 8ابر آمد و باز بر سرِ سبزه گریست

رباعی شمارهٔ 9اکنون که گل سعادتت پربار است

رباعی شمارهٔ 10امروز تو را دسترس فردا نیست

رباعی شمارهٔ 11ای آمده از عالم روحانی تفت

رباعی شمارهٔ 12ای چرخ فلک! خرابی از کینهٔ توست

رباعی شمارهٔ 13ای دل! چو زمانه می‌کند غمناکت

رباعی شمارهٔ 14این بحرِ وجود آمده بیرون ز نَهُفْت

رباعی شمارهٔ 15این کوزه چو من عاشقِ زاری بوده‌ست

رباعی شمارهٔ 16این کوزه که آبخوارهٔ مزدوری‌ست

رباعی شمارهٔ 17این کهنه رباط را که عالم نام است

رباعی شمارهٔ 18این یک دو سه روز نوبت عمر گذشت

رباعی شمارهٔ 19بر چهرۀ گل نسیم نوروز خوش است

رباعی شمارهٔ 20پیش از من و تو لیل و نهاری بوده‌ست

رباعی شمارهٔ 21تا چند زنم به روی دریاها خشت

رباعی شمارهٔ 22ترکیبِ پیاله‌ای که در هم پیوست

رباعی شمارهٔ 23ترکیب طبایع چو به کام تو دمی‌ست

رباعی شمارهٔ 24چون ابر به نوروز رخِ لاله بِشُسْت

رباعی شمارهٔ 25چون بلبل مست راه در بستان یافت

رباعی شمارهٔ 26چون چرخ به کامِ یک خردمند نگشت

رباعی شمارهٔ 27چون لاله به نوروز قدح گیر به دست

رباعی شمارهٔ 28چون نیست حقیقت و یقین اندر دست

رباعی شمارهٔ 29چون نیست ز هر چه هست جز باد به دست

رباعی شمارهٔ 30خاکی که به زیر پای هر نادانی‌ست

رباعی شمارهٔ 31دارنده چو ترکیب طبایع آراست

رباعی شمارهٔ 32در پردۀ اسرار کسی را ره نیست

رباعی شمارهٔ 33در خواب بُدَم، مرا خردمندی گفت

رباعی شمارهٔ 34در دایره‌ای که آمد و رفتن ماست

رباعی شمارهٔ 35در فصل بهار اگر بتی حور سرشت

رباعی شمارهٔ 36دریاب که از روح جدا خواهی رفت

رباعی شمارهٔ 37ساقی گل و سبزه بس طربناک شده‌ست

رباعی شمارهٔ 38عمری‌ست مرا تیره و کاری‌ست نه راست

رباعی شمارهٔ 39فصل گل و طرف جویبار و لب کشت

رباعی شمارهٔ 40گر شاخِ بقا ز بیخِ بختت رُسْته‌ست

رباعی شمارهٔ 41گویند کسان بهشت با حور خوش است

رباعی شمارهٔ 42گویند مرا که‌ دوزخی باشد مست‌

رباعی شمارهٔ 43من هیچ ندانم که مرا آن‌که سرشت

رباعی شمارهٔ 44مهتاب به نور دامن شب بشکافت

رباعی شمارهٔ 45می‌خوردن و شادبودن، آیینِ من است

رباعی شمارهٔ 46می لعل مذاب است و صراحی کان است

رباعی شمارهٔ 47می نوش که عمر جاودانی این است

رباعی شمارهٔ 48نیکی و بدی که در نهاد بشر است

رباعی شمارهٔ 49در هر دشتی که لاله‌زاری بوده‌ست

رباعی شمارهٔ 50هر ذره که در خاک زمینی بوده‌ست