غزل شمارهٔ 285

چند سوال ای پسر که چیست تصوف

تصفیه کن خاطر از غبار تکلف

دور نه از هر چه نیست پای تمنا

بازکش از هر چه هست دست تصوف

طعنه پاکان مزن که روی خود آلود

هرکه فکنداز زمین به روی فلک تف

نور محقق فروگرفت جهان را

شمع مقلد فرونشست به یک پف

هرکه درین جلوه گاه گردد وبینی

سوزدش آخر جگر به داغ تأسف

دیده و دیدار فی الحقیقة یکی بود

چشم زلیخا چو دید طلعت یوسف

مهبط عرفان نگشته جان تو جامی

درس عوارف چه سود و بحث تعرف