غزل شمارهٔ 556

من مسکین چه کنم، پیش که گویم غم دل؟

که ز عشق تو به جز غصه ندارم حاصل

بلبل و سرو و سمن یاسمن و لاله و گل

هست تاریخ وفات شه مشکین کاکل

شتران مست شدستند، ببین رقص جمل

زُ اشتر مست که جوید ادب و علم و عمل

تو مرا می بده و مست بخوابان و بهل

چون رسد نوبت خدمت نشوم هیچ خجل

رشاء العشق حبیبی لشرود و مضل

کل قلب لهواه وجد الصبر یصل

چهره پرداز جهان رخت کشد چون بجمل

شب شود نیمرخ و روز شود مستقبل

ای شب هجر تو در دیده خورشید سبل

چشم روح القدس از شوق جمالت احول

حادی عشق اگر راز تو گوید به جبل

باشد از نقص جبل گر نکند رقص جمل

آمدی سوی من و ز اشک خودم مانده خجل

که به ره پای تو چون سرو شد آلوده به گل