شمارهٔ 153

زان ماه چهارده که بود اشراقی

گشتم زر ده دهی من از براقی

سوگند همی خورد پریر آن ساقی

می‌گفت به حق صحبت مشتاقی

وقف است مرا عمر در این مشتاقی

احسنت زهی طراوت و رواقی

گر دل گویم ز غایت مشتاقی

از دست بشد باده بیار ای ساقی