رباعی شمارهٔ 1977

فی القلب دم یسیل من آماقی

کی یظهر ما سترت من اشواقی

گر دل گویم ز غایت مشتاقی

از دست بشد باده بیار ای ساقی

زان ماه چهارده که بود اشراقی

گشتم زر ده دهی من از براقی

سوگند همی خورد پریر آن ساقی

می‌گفت به حق صحبت مشتاقی